Batu Incecay Rotating Header Image

Pınar Karşıyaka

Ve Şampiyon Kaf Sin Kaf!

İşten ayrılma, askerlik, asker dönüşü, işe başlama derken neredeyse 1 sene geçmiş olacak şampiyonluğun üstünden. Hiç biri bahane olamaz tabii ama sonuçta uzunca bir süre yazamadım. Hatta yazmayı isteyip bekleyen o kadar da çok şey var ki. Her şey bir yana bu şampiyonluğu yazmasam olmaz.

Şampiyonluk Ciddi Bir İştir

Şampiyonluk Ciddi Bir İştir

Üstünden 1 yıl geçse de hatta 10 yıl geçse de mutlaka yazmalıyım.

 

Bir Karşıyakalı olarak basketbolun benim için ne kadar önemli olduğunu daha önceki yazımda belirtmiştim; hatta o maçta o kadar kızmıştım ki ağzımdan “daha da olsa gelmem” cümlesi de çıkmıştı. Öyle de oldu. İki yılı biraz aşkın bir süredir maça gitmedim. İstanbul’a taşınmamın etkisi ile de maçları sadece televizyondan izler oldum. Hatta Karşıyakam İstanbul’a geldiğinde bile oralı olmadım. Ta ki 2014-2015 sezonu şampiyonluk maçına kadar.

Babam ve Karşıyakalı büyüklerimiz hep anlatır 1987 şampiyonluğunu. Malum ben doğmamış olduğumdan göremedim; ama o gün bu gündür hep şampiyondur Karşıyaka bizim için. Ayrıca biz şampiyon olmasa da kupalar almasa da yürekten severiz Karşıyaka’yı!

Burası Karşıyaka Ooooley

Burası Karşıyaka Ooooley

Pınar Karşıyaka geçirdiği müthiş bir sezondan sonra play-off serisinde Fenerbahçe Ülker’i eleyip finalde Anadolu Efes ile eşleşmişti. Kesinlikle kolay olmayacaktı, hatta sezon başında Kaf Kaf şampiyon olacak deseler inanmazdım bile; ama Fenerbahçe Ülker maçından sonra inanmıştım. Anadolu Efes ile olan final serisi 3-1’e geldiğinde artık maça gitmemek olmazdı. Şampiyon takımı tribünden izlememek olmazdı. Çekincelerim yok değildi; acaba kupayı İstanbul’da kazanmak yerine 6.maça yani İzmir’e bırakırlar mı diye endişeliydim. Yine de orada olmalıydım. Biletler satışa çıktığı anda biletimi aldım. Her şey hazırdı. 19 Haziran 2015 akşamı iş çıkışı Abdi İpekçi Arena’nın yolunu tuttum. Altımda iş pantolonu üstümde Karşıyaka forması. Abdi İpekçi’ye geldiğimde şampiyon olacağımıza kesinlikle inanmıştım. Salona girmek zordu. İzmir’den 22 otobüslerle gelen taraftarın bir çoğunda bilet yoktu; ama önemli değildi. Anadolu Efes bu maç için üyelik kartı zorunluluğu getirmemiş olsa salonda 4bin kişi değil 10bin kişi olurduk kesin.

Kupa Karşıyakamın

 Kupa Karşıyakamın

Ve maç… Basketbol karşılaşmaları öncesi futbol karşılaşmalarında olduğu gibi milli marş okunmaz;

Kupa Taraftarla Buluşuyor

     Kupa Taraftarla Buluşuyor

Pınar Karşıya maçları hariç! Karşıya maçlarında bir klasiktir: Hava atışı yapılmadan hemen önce Karşıyaka taraftarı hep bir ağızdan milli marşımızı söyler. Bu maçta da gelenek değişmedi; marş ardından atılan sloganlara Anadolu Efes taraftarı alkışlarla karşılık verdi. Maç boyu

Gözükmesem de Kupa Selfiesi

   Gözükmesem de Kupa Selfiesi

bizim tezahüratlarımız duyuldu. Zaten Anadolu Efes seyircisi bizden sayıca çok azdı. Zaman zaman salonda yapılan yayınlar ile bizi bastırmaya çalıştırsalar da başarılı olamadılar. Başları çekişmeli geçse de son çeyrek şampiyon takımı seyrediyorduk. Karşıyakalı olmak başka bir şey, taraftar olmak başka bir şey. O an yaşadığım mutluluk bir taraftarın şampiyon olan takımı için duyduğu mutluluk değildi; kanım, içim mutluydu doğduğum yer memleketim, kalemiz, kutsal topraklarımız şampiyondu. Karşıyaka şampiyondu. Hem de öyle şansla mansla şampiyon değildi. Play-off’un en güçlü tarafından gelip tüm rakiplerini yenerek şampiyondu.

Kaf Kaf Kaf Sin Sin Sin Kaf Sin Kaf Sin Kaf.

Karşıyaka Basket

Ben doğma büyüme Karşıyakalıyım. Hatta öyle ki nüfusta doğum yerim İzmir değil Karşıyaka’dır. Karşıyaka’da kendimi bildim bileli basketbol futboldan daha çok sevilir. Ben de bu geleneğin bir sürdürücüsü olarak elimden geldiğince basketbol maçlarına gitmeye çalışırım.

2013 yılı da Karşıyakam için basketbolda oldukça iyi geçti. Eurochallange Cup’ta ülkemizi temsil eden Karşıyaka büyük bir başarı ile son dörde kaldı ve EXPO 2020 İzmir’in büyük desteği ile 28 Nisan 2013 tarihindeki organizasyona ev sahipliği yaptı. Yarı final maçımızı kazanıp finale çıkmıştık. Eee bu durumda final maçını yerinde izlemesem olmazdı. Maalesef izledim de… Maalesef dediğime bakıp maçın hezimet ile bittiğini düşünmeyin. Karşıyaka maçı 1 sayı ile kaybederek kupayı Krasnye Krylia’ya teslim etti.

Sonuçta bu bir oyun kazanmak da kaybetmek de bu oyunun doğal sonuçları. Maç üzerine teknik olarak söylenecek çok şey olabilir. Ufuk Sarıca rakip 17 sayıdan gelirken daha erken mola alabilirdi, bütün maç 0 sayı ile oynayan Sanders’ı son periyotta oyundan alabilirdi (Sanders 30 dakika sahada kalıp 0 sayı, 1 asist, 2 ribaunt ile oynadı), son top elimizdeyken çok daha etkin bir hücum çizebilirdi veya faul aldırmak için oynayabilirdi… Bunları hepsi üzerine saatlerce tartışılabilir ama şu an bunları konuşmanın bir anlamı yok. Maçı izleyenler veya basından takip edenler ne hakkında konuşacağımı tahmin etmişlerdir. Bilmeyenler için anlatayım maçın 3. periyodunda Karşıyaka 17 sayı öndeyken kendi taraftarımızın sahaya attığı bir su şişesi var. O su şişesi nedeniyle maç durdu. Ardından da fark kapandı. Tüm basında “su” oldukça ön plandaydı. Suyun etkisi vardır yoktur bu ayrı bir konu. Atan neden atmıştır bu da çok farklı psikolojik ve sosyolojik açılardan araştırılabilir. Ben o su atıldıktan sonra tribünde yaşadıklarımı aktarmak istiyorum.

Su atıldı. Oyun durdu. Bu sırada Karşıyaka taraftarı kendi kendini yuhalamaya başladı. Daha maç başlamamıştı ve ben babama maçı kaybettik izlemene gerek yok diye bir mesaj attım. Maç başlayıp üst üste sayılar yediğimizde taraftar daha da sinirlendi ve tribünler ikiye bölünmüştü bile. Suyu atanlar ve karşı taraf. Taraftar artık birbirine hakaret etmeye başlamıştı. Bazı kısımlarda fiziksel bir müdahale de olmadı değil. Benim oturduğum olaylarla hiç alakası olmayan tribün ise küsmüş ve yerine oturmuştu. İşin en kötü yanlarından biri su Karşıyaka’nın en ateşli taraftarları arasından atılmıştı ve o taraftar grubu tezahüratları başlatan gruptu. O andan sonra onlar başlatsa da salon onlara katılmıyordu. Oyuncuların da suratları düşmüştü. Maç başından beri yanlarında olan taraftar yoktu ve tabiri caizse kavga ediyorlardı. Kısa bir süre içerisinde maç bitmişti. Yine de Karşıyaka toparladı ve son top öncesi kupayı alma şansını eline geçirdi. Kupa gelmedi. Kupayı tek bir suya bağlamak bence doğru değil; ancak kendi içinde kavga eden taraftara bağlamak kesinlikle doğru. Bir anlık bir hata olabilir. Olmamalı diyenleri duyuyorum. Haklılar da; ama oldu. Asıl mesele o andan sonra bunu telafi edebilmek. İş seyirciler arası kavgaya dönmeden durabilmek. Yoksa işlerin bir anda kontrolden çıkması oldukça kolay…

Benim kızdığım ve hatta ağzımdan “daha da olsa gelmem” cümlesini çıkartacak kadar beni sinirlendiren tek konu olayların kontrolden çıkması. Bir taraftar takımına bu kadar zarar veremez vermemelidir. Tekrar söylememde yarar var su atılması mesele değil; asıl mesele seyircilerin işi bu kadar uzatıp takıma zarar vermeleri. Maalesef aklıma bir soru da gelmiyor değil. Belki turnuva Türkiye’de, İzmir’de olmasaydı kupa şu an bizimdi!